|
در سیزدهمین روز فروردینماه، ایرانیان از خانه و کاشانهی خود بیرون میروند و بهدامن
سرشت، پناه میبرند. پناه بردن به آغوش پاک و سرسبز سرشت با دو آماج گونه گون رخ
میدهد که هرکدام یادآور گوشهای از کارنامهی سرزمین ماست. و یادمانی را در ما زنده نگاه
میدارند.
1- بهدر نمودن نافرخندگی سیزده:
ایرانیان باستان روز پنجم هر ماه را اسپندارمذ یا اسپندارمذگان مینامیدند و آن را "روزبه
زنان" بود. انگیزهی نام گذاری این بود که در این روز هدسه یا استر، شهبانوی هخامنشی به
کینخواهی کشتار هشتادهزار تن از ایرانیان پاکنهاد که یهودیان سالگرد آنرا هرساله زیر نام
"عید پوریم" جشن میگیرند و به شادی و پایکوبی میپردازند؛ بهدست پریزاد مادر اردشیر
دوم زهرخورده و کشته شد. لیک سیزده فروردین و نافرخندگی آن! نافرخندگی این روز
از آنجا سرچشمه میگیرد که اردشیر دوم هخامنشی، در این روز، سیزدهم فروردینماه با
هدسه یا استر زناشویی نمود و وی را زیر نام شهبانوی فرمانروایی پارس برگزید!
افزونبراین، سیزدهبدر، بزرگداشت یاد نزدیک به هشتاد هزار تن ایرانیان بیپناهیست که در
آن سهروزهی کشتار ددمنشانه به دست یهودیان، از خانه و کاشانهی خود میگریختند و به دامن
کوه و دشت پناه میبردند! سیزده بهدر و شمارهی سیزده از آن روز نافرخنده است که نزدیک
به هشتاد هزار تن از هممیهنان ما در این روز کشتار گروهی شدند. آن هم به دست
گروهی که به پذیرفتاری خود و رهبرانشان بهدست ایرانیان از گرفتاری و دربندی
هفتادسالهی بابل رهایی یافته اند.
سیزده نافرخنده است و از این روی میبایست به دامن سرشت و دشت پناه برد. زیرا که در این
روز هممیهنان گرامی ما از هراس شهبانو و کشتار یهودیان به بیابانها گریخته بودند.
2- سبزهگرهزدن:
آفرینش نخستین آدمی در تاریخ ایران دارای ارزش بسیاریست. در اوستا چندین و چند بار از
کیومرث، سخن به میان آمده و او را زیر نام نخستین پادشاه و نخستین آدم روی زمین
شناسانده است. مشیه و مشیانه، دختر و پسر همزاد کیومرث در روز سیزده فروردین با هم
زناشویی نمودند. و این نخستین پیمان و پیوند زناشویی میان آدمیان بود که رخ میداد. آن دو
پیمان زناشویی خود را با گرهزده دو شاخهی گیاهی که به گفتهی پارهای از پژوهندگان، گیاه
ریواس بوده؛ جاودانه نمودند. از این روی در روز سیزده بدر دختران و پسران دم بخت با
آرزوی زناشویی در سال نو، دو شاخهی گیاه را به هم گره میزنند.
|